Go XC, de afkoring voor "ga eens overlandvliegen!" Is een initiatief om het overland (XC) vliegen te stimuleren. We willen
met Go XC een portaalfunctie vervullen voor XC-piloten en natuurlijk aankomende XC piloten. Met name XC vliegen in Nederland willen we via www.goxc.org
onder de aandacht brengen. Door de jaren heen merkten we dat overlandvliegen vanuit Nederland in de kinderschoenen stond, maar dat er ook niet veel progressie in zag. De laatste jaren is daar wat verandering in gekomen.
Go XC heeft het initiatief genomen om een landelijke XC competitie uit te schrijven samen met de KNVvL afdeling schermvliegen. Go XC organiseert en faciliteert deze wedstrijd.
Van 04 januari tot 21 januari zijn Ardy Brouwer, Pierre van Bragt en Joost Visschedijk in De Aar, Zuid-Afrika voor lange afstandvluchten, lees hieronder ons commentaar.
Geen wind werd er vandaag voorspeld, de uitdaging was een driehoek. De Russen, een man of 5, waren al gestart, mooie 'thermal indicators' dachten we nog. Pierre starte als eerste. Gelijk met ca. 200 meter verschil starte ik op de tweede lier gelijk achter Pierre aan, niet ervan bewust dat het voor Pierre lastig zou zijn omdat hij niet kon indraaien omdat ik er achteraan kwam. Eenmaal van de kabel of draaiden we samen omhoog naar wolkenbasis, Ardy had pech, eerst geen thermiek en daarna een knoop. De derde start kwam hij ook weg.
Her en der stonden onze thermal indicators al aan de grond :-(
Pierre en ik raakte elkaar onderweg naar Hanover kwijt, waardoor ik maar op mn eigen houtje verder ben gevlogen. Over de radio hoorde ik dat Ardy bij Pierre had aangehaakt en dat ze samen op vlogen.
Vlak voor de bergen, ca. 40 km na Hanover draaide de wind, oorzaak: waarschijnlijk seabreeze. De koers werd bijgesteld richting Noupoort. Bij de eerste de beste berg van Noupoort gelijk een vette bel ik geknetterd en verder richting de bergen gevlogen. Weer bleek de wind gedraaid te zijn, ok koers bijstellen richting de grote weg. Als ik dat maar haal dacht ik nog. Krabbend op de wind lukte het me aardig om vlak bij de weg te komen. Voor me zat nog een uitloper van een flinke bui en ik kon toch niet veel verder. Opeens... pieppieppiep. Ok toch maar even indraaien en tijd rekken om de bui voor me tijd te geven om weg te trekken. De bel werd als maar sterker tot de beste bel van de dag. Een maal boven, ca. 3900m bleek inderdaad de bui eingzins weg te trekken. In een ruime boog eromheen begon ik aan m'n langste final ooit. 35 km!. In Colesberg geland, 6.5 uur, 174 km. It was a hell of a doglegg!! klik hier voor de vlucht
Maandag 11 januari:
hierbij nog een film van Pierre, gevlogen op 8 januari:
Vandaag kon ik als eerst starten,maar waarschijnlijk iets te vroeg(blauw) dus een
tweede poging noodzakelijk. Had een aardige bel die me tot een goede werkhoogte bracht, gevolgt door een tijd lang veel emmeren en veel zink
Inmiddels begint `t ook al aardig te ontwikkelen en ziet er dan ook naar uit dat we niet de hele dag in de lucht kunnen blijven.
Later krijg ik Ardy in m`n bel maar gezien de grote wolken die we moeten ontwijken zijn we elkaar al snel kwijt.
Als ik bij Hanover aankom stuit ik op een grote moeder n**ker , inmiddels wordt `t ook al een stuk onrustiger in de lucht , en kies dan ook voor de westekijke richting waar verder op ook een begin van het einde in zicht is.
Ik gebuik zo nu en dan de sterke wolken om wat hoogte te winnen om vervolgens ver onder de wolk mijn weg te vervolgen. Deze richting geeft me tevens veel meer tegenwind,en al de gewonnen hoogte verlies ik telkens weer met m`n pogingen om bij de weg te komen.
Ardy is imniddels geland en ik ben z`n best aan `t hufteren om overal omheen te vliegen.
Uiteindelijk hang ik boven the middle of f n. en ben dan genoodzaakt om nog een keer in een wat ruigere stijging te stappen om me over die vlakte te zetten, en zie dan een boerderij aan een aardige grevelpad waar ik me heen laat glijden .
Eenmaal daar probeer ik toch nog een belletje te centreren terwijl een tweede ik zegt dat ik hier maar beter heelhuids op de grond kan staan.
Joost is bij Hanover even westelijk en vervolgens weer zuidelijk verder gevlogen om niet veel later ook te landen.
Jammer van die overontwikkeling wat ons verstoort om richting de "heel ver" te vliegen.
Wel weer een geweldige dag.
Groet Pierre
Woensdag 6 januari 2010
Gister weer hele aardige dag (6-1) Meer wind voorspeld uit NW later op de dag draaiend naar WNW.
Bij aankomst op de runway gelijk uitgepakt en gestart. Kleine belletjes tijdens het lieren maar niets om direkt in af te koppelen. Het is turbulent en wil niet landen en nog een keer starten en blijf aan de lijn. Aan het einde van de baan iets wat op een belletje lijkt en ik koppel af. Na wat zoeken een lekkere bel die me naar de basis brengt (3200m) en de wind drift me in de goede richting. Zo gaat het 2 bellen voorspoedig tot ik een zink gat invlieg. Op 300 meter boven de grond kom ik bij een boerderijtje aan. Laatste kans! Ik vlieg me een bel in zoals ik nog niet eerder heb gehad. Met pieken van plus 8 schiet ik omhoog. Alle zeilen bij om dat lapje boven me te houden maar ik wil er absoluut niet uit of uitvallen. In no time weer op basis hoogte. Bij iedere bel blijkt de basis weer 100 meter hoger te zijn. Ideaal, een groep bergen ligt voor me en daar moet ik toch echt over. Net voorbij Hanover weer een mega zinker waar ik een low save heb. Een veldje uitzoekend vlieg ik een bel in. Gelijk indraaiend naar de goede kant heb ik nog een kans. De bel houd aan en ik kan verder. Daarna is het hoog blijven en kleven bij de wolken om de pas over te gaan. Beetje als Piedrahita, maar dan meer bergen en heuvels er achter. Joost heeft een iets meer oostelijke route genomen en komt in de problemen met een onweersbui waardoor hij uiteindelijk moet landen. Ik kan door vliegen en zie de bui 25km naast me uitregenen. De bellen blijven goed maar onweer blijft dreigend. Ik besluit de bellen niet meer uit te draaien naar 4000 meter maar zorg dat ik niet meer dan 1000-1200 meter boven de grond kom. Dat geeft me voldoende afstand mocht zich iets ontwikkelen boven me of in de buurt. Na 182km en bijna 6 uur vliegen sta ik an de grond. Nog voor ik ingepakt ben staan Pierre en Martin al te wachten. We gebruiken een programma op de telefoon wat onze coördinaten per sms verstuurd naar Martin zodat hij weet waar we uithangen en hoe hoog. Bij koers wijzigingen stuur ik er ook een zodat ze gelijk weten welke weg ik volg of welke steek ik ga maken. Het werkt blijkbaar perfect! Ook in geval van nood kan je een sms sturen met daarin de coördinaten en een aantal hulp verzoeken variërend van "need retrieve" tot Serious injury".
Joost heeft minder geluk en land in een stuk zonder ontvangst. Gelukkig staat hij bij een boer op het erf. Na wat geklooi met coordinaten en heen en weer gebel via de vaste lijn vinden we hem uiteindelijk precies in "the middle of fucking nowhere"
Pierre had nog minder geluk en zakte uit net voor Hanover.
Daarna aan de steak bij Saddles in Middelburg om net voor middernacht weer in De Aar te arriveren.
Overlandvliegen 
Toon/Verberg commentaar
Toon/Verberg commentaar formulier
